تاب می آورم بیتابی ام را در لحظه های بی تو

در همهمه سکوت

در نگاه های سنگین ، سایه های سیاه

تاب می آورم تمام سرخوشی خیالت را

و تمام ثانیه های بر باد رفته ام را ...

رویا که رویای تو باشد

بیداری تلخ ترین لحظه هاست

گونه هایم مروارید چشم هایم را آویز گردنم می کند

و دستانم بی اختیار چنگ می اندازد بر آن ها

و دور می کند از قلبی که می نالد با صدای زنگ دارش .....

زردی تمام سرخی هایمان پیداست

امسال دیگر دست هایت را خواهم گرفت

و تمام زردی هایمان را به بلندترین آتش سال خواهم بخشید .

مدت زیادی می شه که نه به اینجا سر زدم ، نه حتی به دوستان ، نه حتی به خودم . این مدت حتی یک خط هم ننوشتم . این روز ها که نه اما شاید کمی دورتر از این روزها باز هم نوشتم ... مرسی از دوستایی که به یادم بودن (:

تو هم

 شادابیت را تقسیم کن

میان خاطراتمان

مثل من که همیشه

نیمی از سیبم را

به یاد تو

کناره پنجره جا می گذارم ...

گاهی چقدر دلم تنگ می شود

برای آنکه نمی دانم کیست

نمی دانم چیست

گاهی چقدر دلم تنگ می شود

برای آنکه شاید خودم باشم ،

شاید تو باشی ،

و یا شاید حتی ما باشد .

گاهی چقدر دلم تنگ می شود

برای حوض و ماهی

و باغچه ای که دیگر باری نیست از برایش

گاهی چقدر دلم تنگ می شود

برای لبخند های پشت پنجره

گاهی چقدر دلم تنگ می شود

برای کودکی هایم

پریشانی هایم

جوانی ام

و گاهی چقدر دلم تنگ می شود

برای آنچه تنها تو می دانی و من

دلم تنگ می شود

آری تنگ می شود ...

" جایی که باد نمی آید آدم ها دو دسته می شوند :

آنهایی که بادبادکشان را جمع کرده اند ،

و آنهایی که می دوند .  "

" امید که همیشه باد های آسمان زندگیت موافق بادبادک آرزوهایت بوزد . "

.

.

.

تولدت مبارک عزیز

( عزیزم نمی خوانمت تا بر نتابی شیدایی ام را  )

" دوستت دارم بی آنکه علتش را بدانم

محبتی که علت داشته باشد یا احترام است یا ریا  "